HET UNIVERSUM VAN JEUGDAUTEUR NICO DE BRAECKELEER
WELKOM OP JUPITER

 

DE HALLOWEENBABY

 

Gesigneerd exemplaar "DE HALLOWEENBABY" bestellen? KLIK HIER !!!

COVER SKELETTENDANS IN NEDERLAND :


ALGEMENE INFO

'De Halloweenbaby' is het tweede griezelboek van Nico De Braeckeleer. En griezelen is absoluut de boodschap, want volgens Nico is dit het meest angstaanjagende verhaal dat hij al bedacht heeft. 'De Halloweenbaby' wordt in het najaar 2005 uitgegeven bij Abimo Uitgeverij. Het is reeds het vierde jeugdboek van Nico De Braeckeleer. Ann De Bode ontwierp de geheimzinnige cover, die perfect aansluit bij de sfeer van het boek. Ze ontwierp eerder ook al de cover van 'Skelettendans'.

Klik HIER voor meer info over Halloween !

STEEKKAART

   
 
VLAAMSE VERSIE
NEDERLANDSE VERSIE
Titel: De Halloweenbaby Halloweenbaby

Auteur:

Nico De Braeckeleer Nico De Braeckeleer

Uitgeverij:

Abimo Uitgeverij UMCO

Cover & illustraties:

Ann De Bode Marjolein Hund
Vormgeving: Marino Pollet V3-services

Genre:

Griezel Griezel
Datum verschijning: 6 oktober 2005 eind september2007

Uitvoering:

hardback hardback

Formaat:

22,2x14,5 cm 22,2x14,5 cm

Omvang:

112 blzn. 112 blzn.

Prijs:

€ 12,50 € 8,95

Leeftijd:

10+ (9-14 jaar) 9+ (9-14 jaar)

ISBN:

9059322452 9789086690503

(terug naar 'menu DE HALLOWEENBABY')


KORTE INHOUD

Ik wilde om hulp schreeuwen en trok mijn mond wagenwijd open, maar mijn stembanden waren net als mijn spieren verlamd en slaagden er niet in de minste trilling voort te brengen.
Bevend zat ik in mijn bed.
En dan kwam Het op me af.
Hoewel ik Het niet zag, wist ik dat Het gruwelijk was. Dat hoorde ik aan het donkere gesnuif, rook ik aan de doordringende zwavelgeur, proefde ik aan de branderige smaak op mijn tong, voelde ik aan de stekelige vacht die over mijn blote benen gleed.
Oh mijn God! Het raakte mij aan!
Een ijselijke schreeuw bleef in mijn keel steken.

Thalia vindt Halloween stom. Ze haat het feest en niet in het minst omdat haar kleine broertje Donny op 31 oktober geboren is. Maar als Thalia de ochtend van Halloween ontwaakt, is haar broertje verdwenen. En dat is niet eens het vreemdste. Het meest bizarre is dat niemand Donny mist. Niemand herinnert zich zelfs dat Donny ooit werd geboren.
Thalia mag dan de pest hebben aan haar broertje, toch wil ze achterhalen wat er met hem gebeurd is. Is hij ontvoerd? En zo ja, door wie? En waarom herinnert niemand zich Donny? Thalia onderneemt een duistere zoektocht die haar voert tot in het diepste van de hel…


(terug naar 'menu DE HALLOWEENBABY')



FRAGMENT

Dit fragment komt uit hoofdstuk 3 'Donny?' Thalia zoekt haar broertje, maar haar ouders herinneren zich Donny niet.

Het gekraai van een haan sijpelde mijn droom binnen en deed op mysterieuze wijze de Titanic zinken waarop ik samen met Leonardo DiCaprio over de oceaan voer. De zee slokte ons allebei op en sleurde ons naar de bodem. Een koolzwarte duisternis omsloot ons.
Mijn ogen schoten wijdopen maar werden niet gevuld met prikkend zout water. Toch moest ik ze dichtknijpen, want fel zonlicht priemde tussen een spleet in de gordijnen. In dat korte ogenblik dat mijn ogen geopend waren, nam ik de contouren van mijn kamer waar. Ik lag niet in een zee of oceaan, maar in mijn vertrouwde bed. Een zucht van opluchting waaide over mijn lippen.
Het zonlicht was heel helder. Het moest dus al heel wat later zijn dan 7 uur. Waarom had Donny mij niet gewekt? Hij krijste altijd luidruchtig wanneer hij ontwaakte. Nog vreemder was dat hij mij ook vannacht geen enkele keer had gewekt met zijn gewroet of gemurmel. Het was doodstil in de kamer. Hij sliep dus nog als een roosje.
Ik wou nog wat zalig soezen in bed, maar mijn maag gromde het woord 'reuzenhonger' en daar kon ik niet aan weerstaan.
Heel voorzichtig ondernam ik een tweede poging om mijn ogen te open. Het lukte, maar heel geleidelijk. Mijn oogleden leken zware mechanische poorten die langzaam omhooggingen. Toen mijn ogen volledig opengesperd waren, hield ik mijn hand nog even voor mijn gezicht om het scherpe licht te weren dat door de ramen scheen.
Ik gleed uit bed, mijn voeten eerst, gevolgd door de rest van mijn lichaam. Met de toppen van mijn tenen speurde ik naar de pantoffels die ik de vorige avond naast het bed had gezet. Mijn dikke teen nam stoer het voortouw en beroerde enkele keren een koude tegel. Na een vijftal pogingen vond hij de zachte, warme wol van mijn sloffen. Mijn voeten nestelden zich in de bruine pantoffels.
Ik wreef de slaap uit mijn ogen en blikte naar mijn wekkerradio. 10:05. Amaai, in tijden niet meer zo lang geslapen!
Toen ik mij oprichtte, zag ik het.
Donny en zijn bedje waren weg. Gewoon weg. Verdwenen! Foetsie!
Ik schrok eerst, maar herinnerde mij toen dat Donny's bed kapot was. Vermoedelijk had pa deze morgen toen Donny ontwaakte het bedje uit de kamer gehaald om de spijl te herstellen.
Terwijl ik de slaapkamer uitslofte, vroeg ik mij af hoe het mogelijk was dat Donny of pa mij niet gestoord hadden in mijn slaap. Ik was een uiterst lichte slaper en werd zelfs wakker als Donny 's nachts een windje liet. Misschien zat de boottocht met Leonardo er voor iets tussen? Het was zo intens, zo zwoel, zo romantisch, zo cool geweest, nou ja, toch tot de haan kraaide en wij samen de dieperik ingingen.
Dolgelukkig omdat ik eindelijk eens ongestoord had kunnen slapen, liep ik neuriënd de slaapkamer uit. Mijn binnensmonds gezang werd gestopt door een zure oprisping toen ik eraan dacht dat heel het huis versierd zou zijn met Halloweenprullen. Het was Halloween vandaag. De verjaardag van Donny. Pfff…
Daar had ik helemaal niet meer aan gedacht. Ik had geen zin in het getater van pa over zijn Halloweenbaby. Het zou een hele dag duren, net zoals vorig jaar. Dat stond als een paal boven water!
Heel wat minder goedgemutst daalde ik de trappen af en sjokte de keuken in. Geen Halloweenversieringen te bespeuren in de keuken. Oef! Dat was tenminste toch al een ruimte waarin ik mij kon bewegen zonder dat een pompoen mij aanstaarde.
Ik vond het wel vreemd dat de keukentafel niet gedekt was. Er lag geen enkel broodkruimeltje op tafel en er stond geen vaat op de keukenkast. Ofwel waren ma en pa heel vroeg uit de veren en hadden ze al gegeten en afgewassen, ofwel sliepen ze nog en lag Donny bij hen in bed. De tweede mogelijkheid verklaarde de verdwijning van het bedje niet, want pa moest toch eerst opgestaan zijn voor hij het bedje kon repareren.
Uiterst voorzichtig en op mijn hoede voor staande, liggende, hangende of zwevende pompoenen zette ik koers naar de woonkamer.
Geen ma. Geen pa. Geen Donny. Maar bovenal: geen versieringen!
Ik ontwaarde geen enkele Halloweenpompoen in de woonkamer. Geen echte pompoen, geen plastieken pompoen, geen papieren pompoen, geen ijzeren pompoen, niets. Zelfs de bloempotpompoen stond niet meer op de vensterbank!
Ik grijnsde. Misschien had pa eindelijk ingezien dat hij de uitgeholde pompoen maar beter in de vuilnisbak kon kieperen? Maar dat verklaarde het ontbreken van andere Halloweenversieringen niet.
Misschien had pa zoveel werk met het oplappen van het bedje dat hij nog geen tijd had gehad om het huis te decoreren met griezelige, grijnzende oranje vruchten. Vreemd, want ik wist dat pa Donny met de versieringen wou verrassen van zodra die naar beneden kwam. Ach ja, pa's wegen zijn soms ondoorgrondelijk.
Wat me ook opviel was dat de woonkamer niet was ingericht zoals anders. Donny's speelhoek was verdwenen! In de plaats daarvan stond er een middelgrote piano. Waarom die daar was neergezet was mij een raadsel. Niemand in ons gezinnetje kon piano spelen of kende zelfs maar een noot muziek.
Misschien weer een van die kuren van pa? Die wisselde de ene hobby voor de andere. Telkens hij met een nieuwe hobby begon, verzekerde hij dat hij die zijn hele leven zou beoefenen. Zijn leven duurde meestal een maand.
Maar niet alleen de speelhoek was weg, ook enkele foto's waren van plaats verwisseld. De foto van mijn plechtige communie hing nu in het midden van de muur, terwijl die naast de foto van Donny's eerste verjaardag moest hangen. Donny's foto was verplaatst, maar ik zag niet meteen waar naartoe.
Vreemd, maar wie met pa in huis leefde kon zich zowat aan alles verwachten. Mogelijk had hij de foto van Donny weggehaald om hem in een speciale Halloweenomlijsting te plaatsen. Ja, dat moest het zijn!
Ik keek door het hoge, brede raam dat uitgaf op de achtertuin. Ook daar geen enkel teken van leven. Geen pa, geen ma, geen Donny. Dan moesten ze haast wel boven zijn.
Via de keuken keerde ik terug naar boven, waar ik de slaapkamer van ma en pa binnenstormde.
Ma lag bovenop pa. Ze waren allebei naakt. Jakkes!!!
Razendsnel sloeg ik mijn ogen neer. Mijn blik viel op de pyjama van pa en het nachtkleed van ma die in een verward hoopje op het tapijt lagen.
Ik hoorde ma en pa vlug onder de dekens kruipen.
"Pa had wat last van zijn rug. Ik was hem aan het masseren", zei ma met onvaste stem.
Juist ja! En ik ben Popeye! Als ik spinazie eet wordt ik beresterk en verschijnt er een zeemanshoedje op mijn hoofd!
"Ja!" viel pa haar bij.
Hij keek ma bewonderend aan omdat ze zo vlug een aanvaardbare leugen uit haar mouw kon schudden.
Ik hield mij van de domme en begon meteen over iets anders. Ik had het wel moeilijk om hen aan te staren, want voor mijn geestesoog flitsten hun blote lichamen op.
"Waar is Donny?" vroeg ik.
Ma en pa keken mij afwachtend aan, alsof ik de vraag nog moest stellen.
"Nou, waar is hij?" herhaalde ik vragend toen er geen antwoord kwam.
"Over wie heb je het juist?" vroeg ma.
Over wie heb ik het juist?
Wat voor een vraag was dat nu?
"Donny!" zei ik.
"Donny? Is dat een van je beren?" vroeg pa.
Een van mijn beren?
Wat hadden die twee deze morgen gedronken? Maar wacht eens! Ma en pa waren mij gewoon bij de neus aan het nemen. Ja, dat moest het zijn!
"Komaan ma, pa, het is Halloween, niet 1 april ! Waar is mijn broertje?"
Ma en pa keken mij aan alsof ik mijn verstand had verloren. Op dat ogenblik besefte ik dat ze geen komedie speelden. Ze wisten écht niet waarover ik het had.
"Jij hebt toch geen… geen broertje", bracht pa verward uit.
"Maar..."
Ik wou dit volstrekt tegenspreken, maar ik wist niet wat zeggen. Ik was zo geschokt door hun merkwaardige reactie dat ik geen woord kon uitbrengen.
"Heb je gedroomd, misschien?" vroeg ma.
Ik knikte haast onmerkbaar.
Ja, dat moest het zijn! Ik droomde. Niet langer de lekkere, leuke, gezellige Titanicdroom, maar een absurde, vreselijke, verwarrende nachtmerrie.
Ik concentreerde mij hard om te ontwaken en mijn ogen te openen.
'Word wakker! Word dan toch wakker, domme!' schreeuwde ik tegen mijzelf in mijn hoofd.
Ik werd niet wakker, maar bleef onthutst in het midden van de slaapkamer van ma en pa staan, compleet in de war.

(terug naar 'menu DE HALLOWEENBABY')

(terug naar 'menu BOEKEN')